Naar jaarlijkse traditie trek ik tijdens de herfstvakantie naar de Ardennen. Een weekje weg met een groep vrienden, waarin we telkens opnieuw ontdekken dat er eigenlijk niet veel nodig is om volop te genieten. Wandelen, koken met eenvoudige ingrediënten, gezellig samenzijn met een hapje en een drankje… en vooral tijd hebben voor elkaar.
Tijdens een namiddag pannenkoeken eten ontstond dit jaar onverwacht een bijzonder mooie dialoog. Na wat grappen en grollen en luchtige gesprekken, besloten we elkaar een aantal nieuwsgierige vragen voor te leggen. Vragen die uitnodigden tot net iets meer openheid en kwetsbaarheid en die hier en daar ook de wenkbrauwen deden fronsen. Vragen als: “Welk adjectief zou je op mij kleven?” en “Welke vraag wil je nog beantwoord zien voor je sterft?”. Ze riepen tegelijkertijd spanning en nieuwsgierigheid op. Want zulke vragen stellen vraagt moed, en ze eerlijk beantwoorden misschien nog meer.
Om beurten namen we de tijd om ons oprecht uit te spreken. Er werd nieuwsgierig geluisterd, doorgevraagd om elkaar echt goed te begrijpen en ruimte gemaakt voor de verschillende antwoorden. Soms bracht een antwoord een glimlach, soms een traan maar altijd een nieuw inzicht. Zo ontstond er een gesprek dat niemand had zien aankomen. Wat me vooral bijblijft, is hoe snel een vrijmoedige vraag en de bereidheid om nieuwsgierig te luisteren tot een heel ander, veel diepgaander gesprek kunnen leiden. Ik vond het alvast een mooi geschenk om met de verwondering van een kind naar mijn vrienden te mogen kijken en hen nog beter te leren kennen.
Het bevestigde voor mij nog maar eens hoe waardevol het is om af en toe uit de vertrouwde gesprekken te stappen. Niet alleen in onze vriendschappen, maar zeker ook op het werk. Want ook daar kennen we elkaar vaak vooral als collega, leidinggevende of medewerker. Terwijl er achter die rollen en wat we zeggen en doen zoveel meer schuilgaat.
Misschien is dat wel een mooie uitnodiging voor de komende tijd: stel eens een vraag die je anders niet zou stellen. En geef de ander de tijd om zich uit te spreken. Een vraag als cadeau dus. Niet bedoeld om informatie te verzamelen, maar om te ontdekken hoe anderen naar de wereld kijken en om zelf iets meer van jezelf te laten zien. Een vraag die uitnodigt, verbindt en ruimte geeft om iets te vertellen wat anders misschien onuitgesproken blijft.
Wie weet welke deur je daarmee opent en welke dialoog ontstaat waarop je achteraf verwonderd terugkijkt. Een betekenisvolle dialoog heeft immers niet altijd een bijzondere aanleiding nodig, soms volstaat een goeie vraag.
Geschreven door Els Roelandt






