Neen, ik ben mezelf NIET tegengekomen.
Wanneer mensen een (meestal fysieke) ‘uitdaging’ aangaan die buiten hun comfortzone ligt, dan zeggen ze er vaak bij dat ze zichzelf willen tegenkomen. Wat dat ook mag betekenen.
Iets meer dan een maand geleden begon ik aan een trekking rond Mount Manaslu (8148m) in de Himalaya, Nepal. Ik begon eraan omdat ik mezelf graag fysiek en mentaal uitdaag, onbekende bestemmingen wil ontdekken en graag stevige wandelingen maak. Ik was goed voorbereid, mijn lichaam voelde sterk. Door noodweer in het gehele Himalayagebied konden we de voorziene oversteek op 5100m echter niet maken en moesten we op 3650m rechtsomkeer maken. Mijn fysieke grenzen ben ik niet tegengekomen. Wat niet betekent dat ik niks leerde over mezelf.
- Wandelen in het hooggebergte op lastig parcours brengt me in een soort van meditatieve staat: stap voor stap, ieder voor zich, geen gedachten meer.
- Een betrouwbaar lichaam, fysiek sterk, maakt me mentaal sterker. Het geeft me zelfvertrouwen. De fysieke dimensie van het mens-zijn is voor mij lang een ondergeschoven kindje geweest: ik was nooit echt sportief, vond er weinig aan en in competitieve sporten was ik al helemaal niet goed (nog niet trouwens, sommige dingen zullen nooit veranderen). De laatste jaren ervaar ik hoe belangrijk dat fysieke lichaam is, als signaalgever en als mentale booster.
- Ik kan behoorlijk snel loskomen van ‘Wat doen we morgen? Welk weer gaat het morgen zijn?’ De eerste dagen was het weer slecht met ganse dagen regen. En keer op keer antwoordde de Nepalese berggids: ‘Tomorrow, when we wake up, we look outside the window and then we see the weather’.
- Ik kan een pijnlijke beslissing snel aanvaarden. De gidsen beslisten de tocht naar boven niet verder te zetten. Zij zijn de experten in het hooggebergte, ik voelde niet de minste behoefte om dat besluit te bevragen, laat staan te challengen. En tegelijk voelde ik twee dagen teleurstelling en zelfs intens verdriet toen ik de hoge pieken zag die niet dichterbij zouden komen. Aanvaarding en verdriet waren in mij aanwezig, op hetzelfde moment. Mijn spontane neiging is dan om me in mijn bubbel terug te trekken, het alleen te processen. Qua delen van pijnlijke emoties heb ik nog een weg te gaan.
- Het enneatype 2 typemechanisme (te hulp schieten ook ongevraagd) stak meermaals de kop op én ik kon het liefdevol parkeren. Het begeleiden van mijn beste vriendin liet ik met een gerust hart over aan An Kami en Guido, die zij liefdevol haar 2 engelbewaarders noemde. Ik was zelfs niet jaloers ;-). Daardoor kon ik zelf MEER genieten van de omgeving en de tocht.
Wadisda van die dimensies, hoor ik je luidop denken?
In elk mens werken 4 dimensies door. Hoe sterk we ermee verbonden zijn en er bewust van zijn, hoe meer je verantwoordelijkheid kan nemen voor hoe je omgaat met jezelf, je omgeving en de uitdagingen die op je pad komen. Pas dan krijg je een echte keuze in het leven. We noemen dat ook wel zelfleiderschap of persoonlijk leiderschap. Inzicht is de eerste stap. Ik maak het duidelijk met een voorbeeld.
- De fysieke: hoe bewust ben je je van de signalen van je lichaam?
Ik ervaarde in de Himalaya dat ik sterke benen had en een prima evenwicht op moeilijke stukken van de tocht. Ik ervaarde ook een krop in de keel bij de beslissing terug te keren, en pijn aan mijn hart. - De mentale: hoe bewust ben je je van je gedachten, overtuigingen, aannames?
Ik kon voor mezelf helder zien dat de helper in mij getriggerd werd toen mijn beste vriendin angstig werd. En doordat ik me daar scherp van bewust was, schoot ik niet in het automatische patroon dat ik zo goed ken: te hulp schieten, ook ongevraagd. Ook de gedachte dat ik verantwoordelijk was voor haar ongemak kon ik duidelijk ontwaren. En parkeren: zij had gekozen om erbij te zijn. - De emotionele: hoe goed ben je in het herkennen van je emoties én het reguleren ervan?
Ik had kunnen wenen bij de beslissing om terug te keren of boos worden. In plaats daarvan benoemde ik de emotie en ook het dubbele gevoel dat ik ervaarde: aanvaarding én verdriet. En teleurstelling: doelstelling niet gehaald. Jawel, mijn 3-vleugel in het enneagram werd zeker getriggerd ;). Type 3 vindt succesvol zijn belangrijk, doelen halen, de human doing. - De spirituele dimensie (die wij in business context ook de zingevingsdimensie noemen): wanneer je voelt waar je voor staat en wat je te doen hebt in het leven, kan je krachtigere keuzes maken.
Groei is ‘mijn woord’. Ik stretch mezelf graag, wil groeien op verschillende manieren. Daarvoor heb ik het nodig om mezelf in contexten te plaatsen die voorheen onbekend waren. Mensen begeleiden in hun groei is wat ik het allerliefste doe. Daarom werk ik zo graag één-op-één. Daarom werk ik zo graag met het Enneagram in de transformatieve traditie.
Wil jij de dimensies van mens-zijn ook beter leren kennen, ermee aan de slag gaan in coaching? Of ben je nieuwsgierig geworden naar dat enneagramtype van mij, of misschien dat van jezelf? Wees welkom.
